Historyczne, ponieważ wieś Błogocice, po raz pierwszy wzmiankowana w 1442 r., od 1923 r. jest integralną częścią tego miasta. Przynajmniej formalnie, bo to zwarte, odcięte Puńcówką skupisko domów jednorodzinnych na południowych rubieżach Cieszyna do dziś sprawia pozory autonomiczności. Kilkaset lat temu, w początkach swojego (udokumentowanego) istnienia, miejscowość była podmiejskim folwarkiem, należącym do piastowskich książąt. Błogocicki majątek, wymieniany już w 1447 r. jako własność księcia Przemysława II, na początku XVI w. wszedł w posiadanie rodziny Mitmayerów. To im przypisuje się wzniesienie murowanego, renesansowego zameczku, z charakterystyczną wieżą. Stanowiła ona centralny element całego kompleksu – tuż przy niej znajdował się dwór z pomieszczeniami mieszkalnymi, gospodarczymi i rozległymi piwnicami, nieco dalej zabudowania folwarczne.

W następnych stuleciach właściciele wsi zmieniali się kilkakrotnie, a do najczęściej wymienianych rodów należą Sobkowie, Marklowscy, Lechnitichowie i Spensowie. Szczególnie barwny błogocicki wątek wiąże się z pierwszą z wymienionych rodzin – Sobkami z Kornic. Notorycznie łamali oni prawo miejskie, prowadząc na zamku wyszynk alkoholu, czym zaskarbili sobie niechęć ze strony cechu winiarzy. Stało się to powodem kilku miejscowych skandali. Jeden z nich miał miejsce w 1611 r., gdy Jerzy Sobek odmówił Adamowi Wacławowi „użyczenia” beczki tokajskiego wina. Kilka lat później sprawa powróciła, gdy książę zezwolił cieszyńskim winiarzom na stosowanie samosądów wobec ziemian uchylających się od przepisów. Winiarze wdarli się wówczas do zamkowych piwnic i wykradli składowany w nich trunek, który następnie przewieźli na rynek i rozdali. Podobna historia powtórzyła się kilkadziesiąt lat później, za rządów Elżbiety Lukrecji.

Ważnym momentem w dziejach Błogocic było powstanie fabryki sukna, założonej w 1800 r. przez mistrza sukienniczego z Brna Wilhelma Mundy’ego (to jemu zawdzięczamy funkcjonującą do dziś nazwę „Pod Wałką”). Kolejną istotną cezurę wyznacza przejęcie folwarku przez rodzinę Stonawskich w 1906 r., którzy już kilka lat później zlecili kompleksową przebudowę zamku w stylu wiedeńskiej secesji. W ich rękach zabudowania pozostawały zresztą do 1995 r., gdy wykupili je nowi właściciele. W wyniku gruntownej renowacji prowadzonej na przełomie mileniów nadano rezydencji charakter XVI-wiecznego dworu obronnego. Charakter ten zachowuje ona do dziś, wciąż pozostając w rękach prywatnych. Choć przez krótki okres w murach zamku funkcjonowała restauracja Liberum Veto, od 2007 r. obiekt jest niedostępny dla osób postronnych, a to, co skrywają wysoki mur i potężna wjazdowa brama, owiane jest tajemnicą. Podobnie jak enigmatyczna łacińska inskrypcja.

Skoro o niej mowa… Jest to fragment poematu „Antigameratus” napisanego przez Frowinusa (ur. ok. 1293 r.), duchownego o niemieckich korzeniach pochodzącego z Nowego Sącza. Utwór ten, w sposób żartobliwy piętnujący wady i prezentujący wzory do naśladowania, kierowany do przedstawicieli różnych stanów, był czymś na pograniczu traktatu moralnego i poradnika savoir vivre’u wieków średnich. Popularny w późnym średniowieczu, dziś, podobnie jak autor, jest raczej słabo znany (może poza nowosądecczyzną, która pielęgnuje pamięć o Frowinusie jako pierwszym miejscowym literacie). „Jeśli zbierzesz te kwiaty cnót, rozkwitniesz jak róża”. Co jednak przyświecało fundatorowi inskrypcji? Ot, zagadka!