W Sylwestra o godz. 9.34 zmarł emerytowany papież Benedykt XVI. Miał 95 lat, a od 2013 roku nie sprawował już roli „namiestnika Chrystusowego”. Dlaczego jego śmierć powinna nas w ogóle obchodzić i co miał z nami wspólnego ten wybitny „pancerny kardynał”, intelektualista i teolog, obrońca ortodoksji, który zgoła odmiennie od swego poprzednika zdecydował się na samowolne opuszczenie „łodzi Piotrowej”?

 

Joseph Ratzinger urodził się w Wielką Sobotę 16 kwietnia 1927 roku v bawarskim miasteczku Marktl am Inn. Wkrótce jego rodzina – miał jeszcze starszego brata i siostrę – przeniosła się do niewielkiego Tittmoning nad rzeką Salzach, nad którą most łączył Niemcy z Austrią.

 

– Tittmoning pozostał krajem mojego dzieciństwa – napisał w swojej biografii. – Chodziliśmy chętnie do sąsiadującej z nami Austrii. Było to wyjątkowe uczucie: robiąc parę kroków, byliśmy „za granicą”, gdzie jeszcze mówi się tym samym językiem, a nawet z niewielkimi różnicami tym samym dialektem jak u nas – wspominał z rozrzewnieniem w książce „Moje życie. Wspomnienia z lat 1927-1977”.  

Benedykt XVI kochał swoją małą ojczyznę i po przeprowadzce do Watykanu chętnie do niej powracał.

 

– Kocham piękno naszej ziemi i z przyjemnością po niej wędruję. Jestem bawarskim patriotą, w szczególny sposób kocham Bawarię, naszą historię i naturalnie sztukę – cytuje słowa papieża wypowiedziane w 2006 roku przed podróżą apostolską w rodzinne strony autor jego najpełniejszej bodajże biografii Elio Guerriero.

 

W innym miejscu pisze zaś o leżącym na południowym wschodzie Bawarii – Altbayern, jako o miejscu, o którym papież mówił „wręcz z liryzmem płynącym z nieukrywanej miłości”.

 

– Z Pasawy i Salzburga ta Bawaria wyglądała ku Austrii, Czechom i Słowacji, w stronę Polski i świata słowiańskiego, nie z intencją ataku i podboju na hitlerowską modłę, lecz by prowadzić żywy i ciągnący się nieprzerwanie poprzez wieki dialog wiary i kultury – precyzuje teolog i historyk Guerriero.

 

 

 

 Most nad rzeką Salzach w mieście Tittmoning w Bawarii łączący Niemcy z Austrią. Fot. Wikimedia Commons

 

Papież Jan Paweł II o sprowadzeniu kardynała Josepha Ratzingera do Stolicy Piotrowej myślał już w 1978 roku. Bawarczykowi udało się wówczas wykręcić, argumentując uzyskaną niedawno nominacją na arcybiskupa Monachium. Jednak kiedy latem 1981 roku, wracając do zdrowia i pracy po majowym zamachu, papież wznowił swoje zaproszenie do Watykanu, Ratzinger nie miał już serca mu odmówić. W listopadzie tego roku został prefektem Kongregacji Nauki Wiary, czyli ujmując rzecz prosto, stróżem tego, w co Kościół katolicki wierzył przez stulecia. Kiedy więc w 1985 roku Jan Paweł II podjął decyzję o wydaniu nowego „Katechizmu Kościoła katolickiego”, Ratzinger był tym, który prowadził prace nad jego przygotowaniem. 

– Różnili się temperamentem i życiorysami, ale Wojtyłę i Ratzingera jednoczyło wspólne środkowoeuropejskie pochodzenie, tragedia drugiej wojny światowej, miłość do Chrystusa i Kościoła – pisze w innym miejscu autor biografii zmarłego papieża-emeryta.

 

 

 

 

Jeśli miała być kontynuowana linia, jaką obrał Jan Paweł II, najbardziej naturalnym kandydatem na jego następcę był Josepf Ratzinger. Tak też się stało 19 kwietnia 2005 roku.  

Rok później w dniach 25-28 maja Benedykt XVI udał się w podróż apostolską do Polski. Po styczniowej wizycie w Niemczech była to jego druga zagraniczna pielgrzymka w nowej roli. Następca Jana Pawła II odwiedził wówczas stolicę oraz miasta związane z życiem Karola Wojtyły: Wadowice, Kalwarię Zebrzydowską, Kraków, Częstochowę i Oświęcim.

 

– Ja, syn narodu niemieckiego… Jestem tu dziś, aby prosić o łaskę pojednania – jego słowa wypowiedziane w obozie koncentracyjnym w Auschwitz wryły się wielu na długo w pamięci.

We wrześniu 2009 roku odwiedził również Czechy. Na trasie jego podróży znalazły się Praga, Brno i Stara Bolesław. Relację ze spotkania w Brnie opublikował również „Głos Ludu”. Wysłanniczka naszej gazety pojechała na nie razem z 150-osobową grupą parafian z Jabłonkowa i okolicy.

W środę wieczorem ciało Benedykta XVI zostanie złożone w cyprysowej trumnie – poinformował Matteo Bruni, dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Znajdą się w niej również watykańskie monety i medale wybite w czasie pontyfikatu Benedykta XVI w latach 2005-2013, jego paliusz i tzw. rogito, czyli tekst opisujący pokrótce jego pontyfikat.

W dniu pogrzebu, 5 stycznia, trumna zostanie wyniesiona na plac św. Piotra o godz. 8.50. Rozpocznie się wówczas odmawianie różańca.

O 9.30 Mszy św. pogrzebowej przewodniczyć będzie kard. Giovanni Battista Re, dziekan Kolegium Kardynalskiego. Natomiast papież Franciszek wygłosi homilię i poprowadzi ryt ostatniego pożegnania, obejmujący pokropienie wodą święconą i okadzenie trumny z ciałem papieża seniora.

 

Po Mszy św. odbędzie się złożenie trumny do grobu w Grotach Watykańskich, tego samego, w którym w latach 1963-2000 spoczywał św. Jan XXIII, a w latach 2005-2011 – św. Jan Paweł II.

 

Rytuał pogrzebowy rozpocznie się od owinięcia trumny wstęgą z pieczęciami Kamery Apostolskiej, Domu Papieskiego i Urzędu Papieskich Nabożeństw Liturgicznych. Cyprysowa trumna zostanie następnie umieszczona w trumnie cynkowej, która również będzie opieczętowana, a ta z kolei w trumnie drewnianej. Samo złożenie trumny do grobu nie będzie transmitowane w telewizji, gdyż jest to ceremonia prywatna.