Wspomnienia obojga społeczników sięgają do czasów ich dzieciństwa, przełomu lat 50. i 60. ub. wieku.
– Urodziłem się w grudniu i poszedłem do szkoły w wieku pięciu lat – rozpoczyna opowieść Władysław Słowik. – Dzięki temu, że razem ze mną szedł do pierwszej klasy mój dobry kolega Romek Bałon, było mi raźniej. Nasze domy stały naprzeciwko siebie, ale on był ode mnie prawie o rok starszy. Do szkoły prowadziła nas jego starsza siostra Danka. Mieliśmy około piętnastu minut na piechotę. Uczyliśmy się w klasach łączonych: w jednym pomieszczeniu były klasy od pierwszej do trzeciej, w drugim czwarta i piąta.
Pan Władysław dobrze pamięta nauczycieli: kierownika Jana Pytlika, który mieszał na górze w mieszkaniu służbowym z żoną i córką, Olgę Wigłasz, Jadwigę Banasiową.
– Tu nigdy nie było sali gimnastycznej, chodziliśmy do czeskiej szkoły albo przy ładnej pogodzie ćwiczyliśmy w ogrodzie. Były tam także działki uprawiane przez kierownika, w ramach lekcji pomagaliśmy o nie dbać – przypomina sobie Słowik. Dzisiaj jako gospodarz, wraz z kolegami z Klubu Seniora, utrzymuje ogród, robi drobne naprawy w budynku.
Już wówczas, w 1959 roku, klasa była nieliczna. Do dziś pamięta, że było dwóch Władków, dwóch Karolów – i to o tym samym nazwisku, Roman, Bogdan i jedyna dziewczynka – Pawełka, w sumie siedmioro dzieci.