Życzenia, gratulacje, odznaczenia i tort przygotowany przez artystów ze Sceny Czeskiej i Bajki towarzyszyły sobotniej premierze „Wesela”, która uświetniła jubileusz 75-lecia Sceny Polskiej, o którym pisaliśmy wcześniej --->Wyjątkowe „Wesele” na 75-lecie Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego

W wydarzeniu wzięli udział m.in. konsul generalna RP w Ostrawie Anna Olszewska, która wręczyła aktorom Sceny Polskiej i pracownikom teatru odznaczenia „Zasłużony dla Kultury Polskiej” nadane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP. Zostali nim uhonorowani Tadeusz Hankiewicz, Marcin Kaleta, Anna Kaczmarska, Iwona Bajger oraz Iris Heclowa i dyrektor teatru Petr Kracik.

Jubileuszowi towarzyszyła wystawa dokumentująca artystyczny dorobek Sceny Polskiej, którą przygotowali Marian Steffek z Ośrodka Dokumentacji Kongresu Polaków w RC, Joanna Wania, kierownik literacki Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego w Czeskim Cieszynie i Bogdan Kokotek, kierownik artystyczny Sceny Polskiej.

– Przygotowując ją, chciałam przypomnieć nie tylko daty, nazwiska i przedstawienia, ale przede wszystkim codzienność, życie Sceny Polskiej – powiedziała Joanna Wania. - Za każdym spektaklem stoją konkretni ludzie, ci na scenie i za kulisami, i ich praca. W pamięci pozostaną spotkania z publicznością i kolejne pokolenia artystów. 75 lat to długa historia, której nie da się zamknąć w kilku planszach, ale mam nadzieję, że wystawa pozwoli choć na chwilę przypomnieć przeszłość, tę dawną i całkiem niedawną – dodała.

W uroczystej premierze okazji 75-lecia wzięli udział emerytowani aktorzy i twórcy związani ze Sceną Polską, przedstawiciele polskich organizacji na Zaolziu - PZKO, Kongresu Polaków, Macierzy Szkolnej, przedstawiciele władz samorządowych, m.in. burmistrz Cieszyna Gabriela Staszkiewicz

Na okoliczność 75-lecia Sceny Polskiej Tadeusz Hankiewicz, aktor cieszyńskiego teatru znany publiczności jako Zbyšek Radek, napisał wiersz, który przejmująco opowiada polskiej scenie Teatru Cieszyńskiego.

I

Kiedy siądziesz wygodnie w fotelu,

A widownia ucichnie i zgaśnie,

Nagle ktoś opowiada ci sen.

Wtedy teatr zaczyna się właśnie.

A przed laty kiedy każdy sen,

Mógł być tylko niewinnym marzeniem,

Urealnił się i choć to cud,

Ziścił się ten sen o Polskiej Scenie.

II.

Tu w teatrze zasada jest jedna,

By na co dzień z nas każdy był sobą.

Więc jak widzisz ten świat i ten teatr,

Patrząc z góry Władku Niedobo.

Siedemdziesiąt pięć lat już się kręci,

Sceny Polskiej ruletka życiowa.

Raz czerwone, raz czarne, raz zero.

Bilans dobry, więc trzeba balować.

III.

I przez lata nas uczy ten teatr,

Kto jest dobry, kto zły a kto zdradził.

Kto jest królem, kto błaznem, kto nikim.

Kogo, jak to życie obsadzi.

Gdy kurtyna opadnie zmęczona,

Ty dyskretnie otrzesz łzę, otrzesz skrycie,

Bo nikt nie wie na końcu dramatu,

Czy to teatr wciąż jest czy już życie.

P.S. 

Jeszcze raz więc zagrajmy tu dziś,

Smutek, radość, powagę, tęsknotę,

Jeszcze raz więc zagrajmy tu dziś,

Bo nikt nie wie co będzie potem.