– Docieranie do trzech pokoleń jednocześnie to trudne zadanie, ale staramy się. Odkąd pamiętam, kłopot był zawsze ze średnią generacją. Kłopot w tym sensie, że jest to grupa wiekowa najbardziej zajęta życiem zawodowym, osobistym, rodzinnym i niekoniecznie ma czas, żeby regularnie odwiedzać nasz teatr. Docieramy więc najczęściej do pokolenia uczniów szkół podstawowych i średnich oraz do seniorów. Tak się bowiem składa, że widzowie, osiągając wiek emerytalny lub zbliżając się do niego, wracają do nas. Nieraz słyszałem: „Odchowaliśmy dzieci” lub „przechodzimy na emeryturę, więc kupujemy abonament”.

W ostatnich siedmiu latach Scena Polska musiała przetrwać dwa bardzo trudne okresy. Najpierw restrykcje związane z pandemią koronawirusa, a potem remont budynku teatralnego. Jak wyszliście z tej próby?
– Myślę, że z tarczą. W czasie pandemii nie zamknęliśmy teatru, jeśli było to choć trochę możliwe, odbywały się próby, wystawialiśmy przedstawienia on-line. Natomiast w okresie remontu, dzięki transgranicznemu sąsiedztwu i gościnności Teatru im. Adama Mickiewicza w Cieszynie, mogliśmy kontynuować naszą pracę w zakresie bardzo zbliżonym do normalności. Ograniczyliśmy liczbę przygotowywanych premier, ale dzięki temu, że jesteśmy teatrem w połowie objazdowym, liczba odegranych przedstawień w tym okresie nie spadła. Co więcej, fakt, że działaliśmy po polskiej stronie granicy, przyczynił się do popularyzacji Sceny Polskiej w Cieszynie i powiecie cieszyńskim.

Polski widz to kolejna grupa odbiorców, co sprawia, że oczekiwa