No i wreszcie – Jasna Góra. Myślę, że wielu z nas nosi w sercu wspomnienie sanktuarium maryjnego, z którym czuje się związany, i śmiem twierdzić – które pozostawiło w jego życiu ślad łagodnego, a równocześnie stanowczego stwierdzenia Matki Bożej: „Uczyń to, co powie ci mój Syn”! Przyznam, że dla mnie takim sanktuarium jest Kaplica Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej Królowej Polski. W wielu publikacjach można przeczytać, że w kaplicy i bazylice „widzimy wota, które wierni składają jako podziękowanie za otrzymane łaski, a czasami za cud”. Po uroczystej mszy świętej można było uczestniczyć osobiście w znanym wszystkim Apelu Jasnogórskim i przygotowanym przez jabłonkowskich wiernych czuwaniu nocnym.

W drugim dniu pielgrzymki autokarowej czekało nas jeszcze dużo radości i niespodzianek. Kolejnym pięknym miejscem było Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej. Na prośbę ludzi, którzy z przyczyn historycznych musieli opuścić kresy, powstała Ostra Brama w diecezji radomskiej. Stanowi ona wierną kopię tej z Wilna. Sanktuarium stało się miejscem umocnienia duchowego i przypominało historię Polski, związaną z Wilnem, jak również z imionami i nazwiskami wielkich Polaków. Jest to „młode” sanktuarium, pierwsza msza święta została odprawiona w 1989 roku. I wreszcie na koniec Kraków-Łagiewniki i  Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Zabrakło nam czasu, żeby pobyć dłużej...

Pragnę dodać, że na każdej pielgrzymce zawsze jest ksiądz, który jest opiekunem duchowym. Po raz pierwszy jechał z nami ks. Zygmunt Mizia, proboszcz parafii Miłosierdzia Bożego w Miliardowicach. To duchowny o  olbrzymiej wiedzy, człowiek wielu aktywności, opiekun wspólnot wymagających stałego zaangażowania. Jest prawdziwym pasterzem – prowadzi i opiekuje się „każdą owieczką”.  Jadwiga Franek