W najnowszej książce opowiada pan o Umbrii. Jaka jest pana Umbria? Dlaczego wybrał pan ten włoski region?

– Nie bez kozery we wstępie książki napisałem, że chcę wierzyć w to, że to nie ja wybrałem Umbrię, ale ona wybrała mnie. Wcale nie było pewne, że zamieszkam właśnie tam. Kiedy zacząłem szukać „mojego miejsca”, wytypowałem – oprócz Umbrii – Abruzję i Lacjum. Dałem szansę dwóm innym włoskim regionom, ale one jej nie dały mnie. Tylko w Umbrii poczułem „to coś”. Dopiero tam wszystko okazało się takie, jakie powinno być. Miasteczko, w którym mieszkam, jest małe i kamienne, dookoła są wzgórza, drzewa oliwne, winorośl. To, czego szukałem, znalazłem właśnie w Umbrii.

– Czasami rozgrzanym igliwiem, a czasami wytłokami oliwnymi. A czasami także sianem lub ściętą trawą.

– Bardzo dobrze! Natomiast gdybym miał podać jedno, pierwsze, najbardziej intensywne skojarzenie, to chyba bym powiedział, że smakuje truflami.

– Pierwsze trufle kupiłem w sklepie spożywczym, drugie też. Trzecie już u mechanika samochodowego w zakÅ