Pasquale – dalej będę używał już wersji spolszczonej: Paschalis – urodził się 21 kwietnia 1851 roku na północy Włoch, prawdopodobnie w niewielkiej miejscowości Sopalù. Po przedwczesnej śmierci rodziców wyjechał w Sudety, gdzie pracował przy budowie dróg. Tam ożenił się z Julią Nitsch, Niemką pochodzącą z miejscowości Jelení koło Bruntalu. Mieszkał z powiększającą się rodziną najpierw w Mikulovicach, a między 1873 a 1876 rokiem osiedlił się w Karwinie, gdzie spędził resztę życia. Po śmierci pierwszej żony ożenił się 13 czerwca 1895 roku z Anastazją Tesarczyk, córką Józefa, chałupnika w Karwinie, i Joanny z domu Siwek. Zmarł 7 marca 1907 roku w Karwinie.


Paschalis Bailotti doczekał się licznego potomstwa. Z pierwszego małżeństwa pochodzili: Leopoldyna (ur. 1873, po mężu Carbogno), Amalia (ur. 1874, po mężu Strika), Antonina Teresa (ur. 1876), Hermina (ur. 1878), Paschalis (ur. 1879), Juliusz Antoni (ur. i zm. 1882), Józefa (ur. 1883, po mężu Pawlisek), Julia (1885-1912) i Maria Stefania (ur. 1887, po mężu Holek), z drugiego: Anna Teresa (ur. 1896, po mężu Bura), Eugeniusz (ur. 1898), Franciszek Józef (1899-1900) i Henryk Engelbert (ur. 1902).

Ślusarz w Łazach
Paschalis Bailotti (ur. 1879) był ślusarzem. Mieszkał w Łazach, gdzie pracował w miejscowej koksowni. W Archiwum Krajowym w Opawie zachowały się materiały, dotyczące anonimowego donosu, wedle którego w 1917 roku Paschalis miał podżegać do buntu – po opisie zawartym w inwentarzu można domyślać się, że chodziło o strajk, chociaż rzecz wymagałaby przestudiowania tych dokumentów (nie są dostępne online, trzeba pofatygować się do Opawy, aby je przejrzeć).
29 października 1905 roku Paschalis poślubił Joannę Firlę (1883-1961), córkę Bernarda i Anny z domu Pastucha. Ich syn Wilhelm (1907-1986) został w roku szkolnym 1918/1919 uczniem pierwszej klasy gimnazjum w Boguminie.


Bailotti w czechosłowackim spisie powszechnym
To oczywiście tylko krótki zarys genealogii pierwszych pokoleń linii rodu Bailotti mieszkającej na Śląsku Cieszyńskim, doprowadzony mniej więcej do około 1920 roku. Historię ostatnich stu lat najlepiej odtwarzać korzystając obficie z rodzinnej tradycji. W tym przypadku genealog patrzący niejako „z boku” nie będzie miał nic ciekawego do dodania – tym bardziej że z racji ochrony danych osobowych dostęp do źródeł dotyczący czasów najnowszych jest mocno ograniczony.


W zasadzie jedynym dodatkiem mogą być informacje pochodzące ze spisu powszechnego z 1921 roku dotyczące braci Bailotti – wspomnianych już wyżej Eugeniusza (ur. 1898) i Henryka (ur. 1902). Obaj mieszkali w Karwinie, z tym, że starszy u siostry Marii Holek, a młodszy u Franciszka i Agnieszka Tesarczyków – wnioskując po nazwisku, krewnych ze strony matki.
I co dziwne, w rubryce język (narodowość) przy Eugeniuszu wpisano „niemiecki”, a przy Henryku „polski”. Właśnie na takich przykładach widać dobitnie, że czechosłowacki spis z 1921 roku w żadnym wypadku nie jest dobrym źródłem do odtworzenia struktury narodowej Zaolzia.
Michael Morys-Twarowski