Przejmująca była historia – wyrażona w wierszu i pieśni i zilustrowana wyświetlanymi archiwalnymi listami – dziewczyny z Piosku, której ukochany wyjechał, a ona musiała zostać, aby zaopiekować się rodzicami. Rodzice dawno już pomarli, kiedy ona nadal czekała na jego powrót, aż w końcu sama się zestarzała.

Śmieszno-gorzka była opowieść Davida Haratyka o gorolu z Mostów, który za młodu wyemigrował do Ameryki. Kiedy po trzydziestu latach przyjechał do domu, poszedł do gospody. Tam spotkał starą kobietę i założył się z nią o koniak, że nie poznałaby swego syna, gdyby wróciłby po tak długim czasie z Ameryki. Przyjęła zakład, nie wiedząc, że właśnie z synem rozmawia.

Zupełnie inna była historia grupy Związku Stanowczych Chrześcijan z Zaolzia, którzy wyemigrowali niedaleko – w polskie Bieszczady, przekonani, że właśnie tam prowadzi ich Bóg. Ze sceny zabrzmiało nagranie wideo ze słowami jednego z bieszczadzkich osadników. Przekonywał, że rodzinom z Zaolzia żyje się tam bardzo dobrze i dostatnio i że nigdy nie żałowali swojej decyzji.

Do programu „Za chlebem” przygrywały kapele ludowe „Lipka” i „Czerchla”, nawiązywały do niego także występy dwóch zespołów ludowych, które mają w swoim repertuarze m.in. pieśni „amerykańskie”, emigracyjne: „Horňácká cimbalová muzika” Petra Mičky oraz „Ľudová hudba” Stana Baláža ze Słowacji. Wirtuozja, z jaką kapela ta grała na instrumentach, a szczególnie mistrzowska gra pierwszego skrzypka wprawiły publiczność w zachwyt.

Wiele osób – nie tylko sami uczestnicy finału – czekało z napięciem na moment, kiedy jury ogłosi pierwszych w historii festiwalu Królów Łowiynzioka. Osiem par finałowych zaprezentowało swoje umiejętności na małej scenie umieszczonej pośrodku widowni – jurorzy mogli dzięki temu z bliska obserwować tańczących. W skład jury weszli: Mariusz Wałach z Bystrzycy – były tancerz, choreograf, działacz społeczny związany z ruchem folklorystycznym, Zbigniew Wałach z Istebnej – muzyk ludowy, multiinstrumentalista, budowniczy instrumentów ludowych oraz Michał Milerski z Nydka – choreograf, tancerz i regionalista.


Wyczekiwany werdykt jury był zaskoczeniem, a dla wielu być może także rozczarowaniem. Komisja nie przyznała tytułu królewskiego, zatem żadna z par nie otrzymała nagrody głównej i skórzanego góralskiego pasa przechodniego dla Króla Łowiynzioka.   – Poziom był dobry, ale żeby ogłosić króla – na to będziemy musieli jeszcze poczekać do przyszłego roku – powiedział Zbigniew Wałach, dodając, że w tańcu wykonanym przez finalistów były jeszcze pewne elementy, nad którymi należałoby popracować i je poprawić.

Niemniej jednak przyznano cztery nagrody. Drugie miejsca ex aequo zajęli: rodzeństwo Anna i Paweł Legierscy z Istebnej oraz Alicja Iwanuszek i Jan Milerski z zespołu „Bystrzyca”. Trzecie, również ex aequo, zajęli: Leona i Vít Konopáčowie, którzy przyjechali z Frydka-Mistka oraz Halka i Henryk Szlaurowie z zespołu „Oldrzychowice”.