Jadwiga Żak-Stewart urodziła się 15 lipca 1912 roku w Warszawie, jeszcze w zaborze rosyjskim, gdy wybuchła I Wojna Światowa miała 2 lata, a gdy zaczynała się II Wojna Światowa miała 27 lat i była mężatką. Większość życia związała z Łodzią. W 1946 roku przeniosła się do tego miasta, w którym mieszkała aż do lat 80. Wtedy, żeby być bliżej synów, wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez 30 lat mieszkała w Indianapolis, gdzie pracowała w szpitalu.

– W Polsce prowadziła dom, w Stanach pracowała w szpitalu i do 84. roku życia jeździła autem. Praca była dla Niej najważniejsza, pozwalała utrzymać jej sprawność intelektualną i fizyczną. Uwielbiała słodycze, a szczególnie delicje. Była ciepłą, niezwykle pogodną, piękną Kobietą – napisał w mediach Marcin Gołaszewski, radny miasta Łodzi.

Pani Jadwiga mówiła w językach angielskim, włoskim i niemieckim. Nigdy nie ukrywała swojej miłości do śpiewu i Polski. Dwukrotnie wychodziła za mąż. Na swoje 100 urodziny zdecydowała się jednak powrócić do Łodzi, żeby być blisko pierwszego męża, który zmarł wiele lat wcześniej. Ostatnie lata spędziła w domu opieki.

O jej śmierci poinformował Urząd Marszałkowski w Łodzi. – Nie żyje najstarsza Polka – Jadwiga Żak-Stewart. Przeżyła 113 lat, a jej piękno i wrażliwość zapamiętamy na zawsze – napisali urzędnicy.

– Życie to nie jest prosta sprawa, ale trzeba się uśmiechać do ludzi. Trzeba być dobrym dla innych. Wtedy życie jest ok! – mówiła Jadwiga Żak-Stewart, gdy przed rokiem otrzymywała kwiaty i gratulacje z okazji 113. urodzin.