„Zachodnia część Dziećmorowic nazywa się Olmowiec. Największym swojego czasu siedlakiem w Dziećmorowicach był Olma. Chociaż grunt jego przeszedł już dawno na własność hrabiego Larysza, a zabudowania prawie zupełnie znikły, to jednak lud poprawnie w duchu języka polskiego nazywa tę posiadłość Olmowcem”.

Genealogię Żmijów z Gnojnika i Rakowca można doprowadzić do XVIII wieku, a Żmijów z Gutów, Śmiłowic i Rzeki o stulecie wcześniej.

Broniowscy pochodzili z Wieliczki, a na Śląsku Cieszyńskim osiedlili się w drugiej połowie XIX wieku.

Rudolf Ochman (1904-1981), wyliczając grunty w Dziećmorowicach, wspominał, że „był wolny grónt, tak zwano wolnizna Ramesza. Tyn Ramesz to był nejwiynkszy siedłok. Ón ni musiał chodzić na pański, był uwolniony. Był takim fojtym w Dziećmorowicach”.

Rudolf Ochman (1904-1981), wyliczając grunty w Dziećmorowicach, wspominał, że „był wolny grónt, tak zwano wolnizna Ramesza. Tyn Ramesz to był nejwiynkszy siedłok. Ón ni musiał chodzić na pański, był uwolniony. Był takim fojtym w Dziećmorowicach”.

Adamczyk jest popularnym nazwiskiem, ale na Śląsku pozostaje typowe dla pogranicza dawnego Księstwa Cieszyńskiego i Księstwa Raciborskiego. Stąd wniosek, że większość zaolziańskich Adamczyków jest ze sobą spokrewniona.

23 marca rozpoczną się prace poszukiwawcze we wsi Ugły w obwodzie rówieńskim na Wołyniu. Ich celem jest ustalenie lokalizacji zbiorowej mogiły – przekazało Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W grudniu ubiegłego roku polscy i ukraińscy specjaliści przeprowadzili tam rozpoznanie.

Prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, w jaki sposób powiązani byli ze sobą Hellsteinowie z Ligotki Kameralnej i Hellsteinowie z Węcłowic (Więcławic).

Najsłynniejszy przedstawiciel rodu, Fryderyk Kretschmann, doczekał się biogramu w prestiżowym „Polskim słowniku biograficznym”.

Kilku przedstawicieli rodu Koczwarów z Piotrowic zasługuje na większą uwagę ze strony historyków. Z nieocenionej książki „Nazwiska cieszyńskie” autorstwa Władysława Milerskiego wiadomo, że nazwisko Koczwara pojawia się w 1580 roku w Leskowcu, w 1588 roku w Zawadzie, a w 1697 roku – w Orłowej.

Genealogię rodu Najduków z Końskiej można doprowadzić co najmniej do początku XVIII wieku. Wszyscy znani mi śląscy Najdukowie albo mieszkali w Końskiej, albo z tej miejscowości pochodzili ich przodkowie.

Spośród przedstawicieli rodu Pinkasów bodaj najbardziej zasłużonym na niwie społecznej był Adam Pinkas, nauczyciel Jana Kubisza.