Nie ukrywam, że mam słabość do tego zespołu. W zasadzie od czasów, kiedy mając dziesięć lat usłyszałem w pokoju mojego wujka „A Gypsy’s Kiss” z albumu „Perfect Strangers” (1984). Potem wszystko potoczyło się już zgodnie z przeznaczeniem, bo muzyka Deep Purple towarzyszy mi do dziś.

Jest trochę jak na huśtawce nastrojów – z momentami triumfalnymi, tak jak w przypadku przełomowej płyty „Purpendicular” (1996) w „nowej” erze grupy już bez gitarzysty Ritchiego Blackmora, ze Stevem Morsem za gitarowymi wiosłami, ale też kiepskimi, w erze słabych albumów „Abandon” (1998), „Bananas” (2003) i „Rapture of the Deep” (2005). I gdyby ktoś powiedział mi kilka lat temu, że w 2026 roku Ian Gillan i spółka nagrają jedną z najlepszych płyt w swojej 58-letniej (!) karierze, p