Czy przejmując w 1986 roku stery „Cieszynianki”, pomyślała pani o tym, że ta przygoda może potrwać czterdzieści lat?
– Na pewno nie myślałam wtedy w tych kategoriach, jako że zespół istniał już 12 lat i w tym czasie przewinęło się przez niego kilku dyrygentów. Traktowałam to jako funkcję przejściową. W przedszkolu przy Moskiewskiej pracowałam dopiero rok. Miałam co prawda skończony kierunek muzyczny, ale głównym argumentem moich starszych koleżanek było, „że od tyłu wyglądałam z nich najlepiej” (śmiech).

Potrafi pani wymienić imiona przynajmniej niektórych pierwszych swoich śpiewających przedszkolaków?
– Tych pierwszych na pewno, bo nasza wspólna przygoda śpiewacza trwała znacznie długiej. Później, już wszyscy jako osoby dorosłe, śpiewaliśmy razem w różnych chórach i zespołach. To było pokolenie Szymona Ciahotnego, Biernatów, bliźniaczek Brannych, Reni Kulhanek czy Ani Brzóski. Nie wiem, czy to dlatego, że był to mój pierwszy rocznik, czy tak się tylko złożyło, ale nadal jesteśmy w kontakcie.

– Wtedy było zupełnie inaczej i, moim zdaniem, fajnie. Próby odbywały się co dwa tygodnie, bo trudno, żeby wszystkie cztery placówki spotykały się częściej. Część pracy wykonywały panie w swoich przedszkolach, a próby służyły bardziej do tego, żeby to wszystko zgrać ze sobą. Dzieci nie tylko śpiewały, ale grały też na prostych instrumentach muzycznych oraz tańczyły. To, że powtarzały one repertuar na co dzień w przedszkolu, bardzo ułatwiało pracę. Jednak ok. 2006 roku, kiedy zaczęłam pracować w szkole, próby zostały przeniesione na popołudnie. Ponieważ przedszkolaków wtedy ubywaÅ