Na miejscu pojawili się ciekawi goście. Przy pianinie usiadła Krystyna Pękała, która rozpoczęła program, wykonując utwór ze swojego albumu „Fixed up and mildly stable”. Wydała go pod artystycznym pseudonimem Rana, co – jak opowiadała – oznacza po łacinie żabę, a w sanskrycie radość. Żaba – gdyż tak na nią wołano w harcerstwie, a radość – ponieważ „Rana” pojawiła się na liście dostępnych imion w sanskrycie. Listę tę Pękała dostała na kursie instruktorów jogi, którą również uprawia od wielu lat.

Zawodowo Pękała jest nauczycielką muzyki i języka angielskiego. – Łączę te dwa fachy, ucząc tej pierwszej w angielskiej szkole w Ołomuńcu, gdzie mieszkam od około 10 lat. Tam ukończyłam studia i zdobyłam pracę – mówiła „Głosowi” Pękała.

Następnie przy stoliku usiadła Barbara Kiczmer. – Moja praca jest jednocześnie pasją. Jestem opiekunką dzieci, które nie mogą spędzić swoich pierwszych lat w rodzinie biologicznej. Jestem dla nich rodziną zastępczą przez te trudne lata – przybliżyła swoją pracę Kiczmer. 

Trzecim i ostatnim gościem „Kawiarni” była Helena Karolczyk. Jeszcze nie ukończyła studiów w Krakowie, ale już odznaczyła się osiągnięciami w tańcu towarzyskim oraz jako projektantka mody. 
Cały tekst do przeczytania we wtorkowym drukowanym „Głosie”.