Aby policzyć cały dorobek płytowy Voo Voo, potrzebne są palce rąk aż trzech osób i mowa wyłącznie o wydawnictwach studyjnych. Albumy koncertowe, kompilacje wymagają zaangażowania dłoni kolejnych chętnych do tej kulturalno-matematycznej wyliczanki. Dla mnie niezmiernie istotnym aspektem twórczości Wojciecha Waglewskiego i spółki jest fakt, że artystyczną płodność nigdy nie złożyli w ofierze tandety czy pretensjonalności. Również najnowszy krążek wpisuje się w klimat przemyślanej, ponadczasowej muzyki, ubranej w typowe dla tego zespołu eklektyczne szaty.

„Ktoś ci musi pomóc wokół, podać choć palca koniec, zanim pogrążysz się w mroku, nim utoniesz” – śpiewa Waglewski w otwierającym krążek jazzującym temacie „Bujam się”. Tytuł tej spokojnej, zadumanej piosenki idealnie współgra z warstwą muzyczną, naprawdę szybko można odnieść wrażenie, że bujamy się gdzieś na statku zapętleni we własnych myślach. Buja się z nami do rytmu zarówno klimatyczna gitara Waglewskiego, jak też reszta sekcji Voo Voo. Wspaniały klimat tworzy w tym utworze m.in. grający na jazzowym luzie perkusista Michał Bryndal.

Parciem na bramkę wyróżnia się z kolei ukryty pod numerem 2 rockowy kawałek „W niebycie”, pełen dynamicznych zmian w warstwie aranżacyjnej i, jak przystało na Voo Voo, ubrany w słowa zmuszające do głębszej refleksji. „A wiesz, że na przykład jerzyki spędzają w locie życie całe, śpią, jedzą i kochają się w locie i mnie by się też tak podobało”… Na taki refren trzeba po prostu w życiu zasłużyć.

Ten album posiada wiele lirycznych, skąpanych w miłosnym uniesieniu przystanków. „Na moment”, z gościnnym udziałem Darii ze Śląska, korzysta pełnymi garściami z lubianego przez Voo Voo jazzu, bluesa, nawet bossa novy. Niczym krople deszczu stukające o parapet okna brzmią klawisze fortepianu, będące akustycznym wstępem do tego pięknego tematu. A pośród tej urody Waglewski w swoim typowym, oszczędnym stylu śpiewa o miłości i przemijaniu. „Czasem coś, co widać z daleka, i słychać raczej mało, ma w sobie to, na co zawsze czekasz, a dotąd umykało” – pięknie, nieprawdaż?

Mateusz Pospieszalski, bez którego Voo Voo straciłoby eklektyczny sznyt, a także dźwięczność, jaką potrafi stworzyć tylko saksofon, kreśli frapującą solówkę w czwartym temacie na płycie, ponadsześciominutowym eposie „Czekam”. Od połowy „Czekam” zamienia się w instrumentalną jazdę i aż boję się pomyśleć, co wymyślą muzycy na potrzeby koncertów, które w ich przypadku bywają skrojone jeszcze odważniej, niż płyty. Myślę, że z tych 6 minut i 20 sekund Voo Voo stworzy na żywo kolejne swoje koncertowe arcydzieło.

Voo Voo i muzyka świata? Jak najbardziej. W afrykańskiej wokalizie „Dina ta”, autorstwa Pospieszalskiego, cały kompletowany czterdzieści lat muzyczny sprzęt Voo Voo zamienia się wyłącznie w tło dla mantry refrenu zapożyczonej gdzieś z Czarnego Lądu. Z podróży do Afryki wracamy natomiast na skrzydłach hardrockowego utworu „Jestem”, w którym główną rolę grają podłączone ponownie do prądu gitary Wojtka Waglewskiego i Karima Martusewicza.

Samodzielny akapit tej recenzji chcę poświęcić najpiękniejszemu fragmentowi płyty, tytułowemu tematowi „Dźwięczność”. „Jakim się dźwiękiem tobie oddźwięczyć mam, za tak wiele dobrego? Gdy Bóg błaznom darował świat, a ten grzeszy wciąż w imię jego” – pyta na wstępie Waglewski. Te słowa przeszywają na starcie swoją aktualnością, a dalej robi się po prostu cudownie muzycznie. Operowego głosu użyczyła tej kompozycji Samitra Suwannarit, jej partia wokalna zabiera bluesową inwokację w rejony zarezerwowane dla muzyki klasycznej. Skojarzenia z twórczością Zbigniewa Preisnera nie będą przesadzone, ale to bynajmniej nie zarzut z mojej strony, wręcz przeciwnie. W tym utworze Waglewski skroił dla siebie kolejną frapującą solówkę gitarową, zagraną z bluesowym feelingiem i z techniką nastawioną nie na efekt, ale czułość.

W jednym z radiowych wywiadów Wojciech Waglewski zahaczył o wątek powolnego zmierzchu swej kariery. Obchodzący niebawem 73. urodziny lider Voo Voo rozbudził w fanach lęki egzystencjalne, bo a nuż „Dźwięczność” będzie ostatnim albumem w dyskografii grupy? Mam nadzieję, że te pogłoski okażą się bezpodstawne. Takiej formy, jak na tym albumie, szkoda byłoby zmarnować na karmienie gołębi w parku.