Z Marklowicami jest w Cieszyńskiem jak z Kończycami. Po pierwsze, możemy się na nie natknąć po obu stronach Olzy. Po drugie, każdy jakieś kojarzy, choć – o ile przypadkiem w nich nie mieszka – zapewne myli się mu, które są które. Po trzecie wreszcie, wymienienie wszystkich miejscowości o tej nazwie stanowi nie lada wyzwanie i mało kto umie mu sprostać. 

Zamek w Gnojniku zawsze budził we mnie pytania. Ukryty wśród drzew i przez dziesięciolecia popadający w ruinę nie dawał zbyt wiele nadziei na to, że jeszcze kiedyś odkryje przede mną swoje wnętrza i swoją historię. Jednak wyremontowany niedawno pozwolił mi zajrzeć nawet do tych pomieszczeń, do których zwykle nie prowadzi się gości.

On był dla mnie drugim ojcem, on mnie wprowadzał w życie. W liceum pisał mi ściągi do matury, dał na kurs tańca i dobrego wychowania. Józiu mnie kształtował – mówił w Ustroniu Kazimierz Tischner, brat ks. prof. Józefa Tischnera. Spotkanie w Czytelni Katolickiej połączone z prezentacją książki „Mój brat, Józiu” było okazją do wysłuchania wspomnień o zmarłym 25 lat temu słynnym polskim duchownym i filozofie.

Często mieszkają niedaleko, a ich historie wystarczyłyby na książkę. Mowa o bohaterach projektu adresowanego do starszych uczniów szkół podstawowych organizacji pozarządowej „Post Bellum” z Pragi pn. „Historie naszych sąsiadów”. W czwartkowe popołudnie w czeskocieszyńskiej „Strzelnicy” zostały przedstawione losy siedmiorga z nich. W sposób poruszający i lekki zarazem.

Gdy we wrześniu ub. roku rosyjskie drony naruszyły polską przestrzeń powietrzną, rosyjska machina dezinformacyjna próbowała przedstawić Polskę jako stronę eskalującą konflikt – mówi ekspert dr hab. Wojciech Kotowicz z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.

Zwiedzający tego nie widzą, bo przychodzą do lśniących czystością pomieszczeń, gdzie każdy eksponat ma swoje ustalone miejsce. Jednak zanim sezon turystyczny rozpocznie się na dobre, najpierw idą w ruch ścierki, szczotki i odkurzacze. W Zamku Frysztat w Karwinie właśnie ruszyły wielkie wiosenne porządki.

Co słychać? Zależy, gdzie ucho przyłożyć – mawiała moja znajoma. Ale – zgódźmy się – nawet gdy dwu/dwie/dwoje przykładają ucho w to samo miejsce, to słyszeć mogą (i często dzieje się tak właśnie) coś zupełnie innego.

Tytuł niedokładnie określa obecny stan umysłu świata. To wyświechtany slogan, który w żaden sposób nie szokuje, nie prowokuje, nikogo nie motywuje do działania. A przecież, chcąc konkretniej określić poziom szaleństwa, powinienem skupić się na stanie emocjonalnym ludzi, na konkretnych postaciach. Posługując się określeniem „świat”, dopuszczam się daleko idącego uogólnienia, a może nawet obrażam Ziemię – Glob, Planetę – na której przyszło nam, ludziom, zamieszkać. Komu więc przypisać tytułowe szaleństwo, by nie wrzucać wszystkiego do jednego worka?

Prawo, w tym kształcie, jakie przybrało w cywilizacji zachodniej, to naprawdę wspaniałe osiągnięcie ludzkości. Prawo rzymskie, filozofia grecka i chrześcijaństwo, to trzy filary, na których cywilizacja ta została zbudowana. Dodajmy – na których cywilizacja ta ciągle się opiera, choć często ludzie ją zamieszkujący mało zdają sobie z tego sprawę. 

Do Michała Ranosza pasuje szereg określeń: człowiek wielu zawodów, łowca przygód, wolny duch kochający podróże po Kanadzie, gitarzysta, śpiewak, mąż, ojciec gromadki dzieci. I to jeszcze nie wszystko.