Kiedy ponad 100 lat temu Henryk Sienkiewicz po raz pierwszy przyjeżdżał do Oblęgorka, mógł spodziewać się, że znajdzie tutaj ciszę i spokój. Z czasem jednak wiejska idylla zaczęła być coraz częściej konfrontowana z codziennością w postaci dalekiej drogi do najbliższej stacji kolejowej, szczególnie niewygodnej podczas roztopów, a także problemów z ogrzewaniem, co w końcu przełożyło się na decyzję o tym, żeby Oblęgorek był li tylko letnią rezydencją. Wchodzimy do środka. Naszym przewodnikiem jest Magdalena Klamka, zastępca kierownika Pałacyku Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku, oddziału Muzeum Narodowego w Kielcach. Zaczynany od mocnego uderzenia, niemal jak u Hitchcocka, od gabinetu pisarza.

Prosimy nie przeszkadzać…

– Czy w pałacyku jest jakieś wyjątkowe miejsce, na które szczególnie zwracacie uwagę? – pytam panią Magdalenę, kiedy wchodzimy do gabinetu. Odpowiedź niejako nasuwa się sama, a zastępca kierownika przyznaje, że to właśnie z gabinetem wiąże się najwięcej historii. W oczy rzuca się ogromne biurko. – Przy tym biurku, które Sienkiewicz zakupił specjalnie do Oblęgorka, powstały fragmenty „W pustyni i w puszczy”, „Legionów”, nowelka „Dwie łąki”. Można powiedzieć, że jest to najbardziej reprezentacyjne miejsce w całym budynku – opowiada moja przewodniczka.

Kiedy Henryk Sienkiewicz oddawał się przyjemności pisania, nikt nie miał prawa wejść do gabinetu. Służba wchodziła do środka dopiero na dźwięk dzwoneczka – wtedy wnosiła kawę, herbatę.

Po raz pierwszy pisarz przyjechał do Oblęgorka w 1902 roku. Był wtedy samotny, dlatego praktycznie cały ciężar zagospodarowania i umeblowania dworku spadł na jego barki, pomagała mu trochę córka i teściowa, wspierała go również Maria Babska, która dwa lata później została jego trzecią żoną. Sienkiewicz zajmował pałacyk do roku 1914. 

Cały artykuł znajdziecie w dzisiejszym drukowanym „Głosie Ludu”.