Patrząc na to, co dzieje się globalnie, nie mam wątpliwości – trwa otwarta wojna o dostęp do surowców ukrytych w głębi naszej planety. To nie fikcja literacka ani scenariusz filmów science fiction, które oglądamy wieczorami na platformach streamingowych dla rozrywki. To dzieje się tu i teraz, na naszych oczach. Walka o ropę, czystą wodę, nowe tereny. Problem polega na tym, że my – zwykli mieszkańcy Ziemi – jesteśmy w tej grze jedynie towarem. Niezbędnym elementem zapewniającym komfort dyktatorom po jednej i po drugiej stronie barykady.

Coraz trudniej uwierzyć, że w wolnych wyborach można dopuścić do władzy ludzi, dla których jedynym marzeniem jest władza sama w sobie. Po ataku na Wenezuelę nie mam już żadnych złudzeń: siła i pełnia kontroli to narzędzia, które od zarania dziejów porządkują świat według brutalnych zasad. Czy naprawdę warto szukać różnic między Putinem a Trumpem? Pomijając systemy polityczne, różnic właściwie nie ma. Te same pobudki, te same ambicje. Podbijanie, zdobywanie, plądrowanie i dążenie do kontrolowanego podziału świata. Jakby dawno temu uzgodniono już, które regiony trafią pod wpływy Rosji, a które zostaną wchłonięte przez struktury gospodarcze Stanów Zjednoczonych.

Gra w otwarte karty daje przewagę. Wojna o zasoby naturalne trwa w najlepsze, a Wenezuela jest zaledwie preludium do kolejnych ruchów amerykańskiej administracji. Oczywiście można zasłaniać się troską o życie zwykłych Amerykanów, walką z kartelami narkotykowymi, można nawet wysyłać takie komunikaty w kosmos. Ale nikt nie ukryje prawdziwych intencji. Zresztą otoczenie biznesmena Trumpa nawet nie próbuje ich maskować. Zapowiedzi wejścia do Wenezueli amerykańskich koncernów naftowych nie są żartem – to właśnie ta gra w otwarte karty.