– Nie. Podjąłbym się obrony Gałczyńskiego. Wszyscy moi bohaterowie żyli w XX wieku, w czasie dwóch największych wojen w dziejach ludzkości, i borykali się z największymi totalitaryzmami, jakie trafiły się w historii świata, niemieckim nazizmem i stalinizmem. I wszyscy jakąś ścieżką w tamtej rzeczywistości musieli pójść, dokonać wyborów, próbować jakoś żyć. A nie każdy człowiek to materiał na bohatera. Ale nie wydaje mi się, żeby Gałczyński był ze wszystkich największym oportunistą. Był za to chyba jedną z najbardziej tragicznych postaci wśród moich bohaterów. Poetą, takim trochę z XIX-wiecznych wyobrażeń, który nic innego w życiu nie potrafił. Każdy z pozostałych moich bohaterów miał jeszcze jakiś zawód w ręku. Jak Brzechwa, który był prawnikiem, czy Tuwim zarabiający naprawdę duże pieniądze na pisaniu tekstów do kabaretów. Gałczyński był człowiekiem słabym, dodatkowo uzależnionym, a bardzo kochał Natalię, swoją żonę, i chciał dać uwielbianej kobiecie życie, na które jego zdaniem zasługiwała. A potrafił tylko pisać wiersze. Przez trzy miesiące był urzędnikiem w jakimś towarzystwie emigracyjnym, przez kolejne trzy w magistracie, przez dwa lata pracował w konsulacie w Niemczech, gdzie nic nie robił. Mógł żyć wyłącznie z pisania. I właśnie po to, żeby mieć pieniądze i móc opiekować się żoną, a potem też córką, przed wojną i po niej prócz przepięknej poezji wypisywał głupoty.