Kiedy pierwszy raz usłyszała pani o szkole w Gnojniku?
– Z tą placówką łączy się prawie cała historia mojego życia. Jestem związana z nią od dziecka. Do szkoły ludowej uczęszczałam co prawda w Ligotce Kameralnej, bo w tych czasach uczyły się tam jeszcze polskie dzieci, jednak do klasy 6. poszłam już do Gnojnika. Potem było kilka lat przerwy na naukę w Polskim Gimnazjum w Czeskim Cieszynie i studia pedagogiczne w Ostrawie, po których uczyłam krótko w nieistniejącej już obecnie polskiej szkole podstawowej w Trzyńcu-Tarasie. Po urlopie macierzyńskim w 1991 roku rozpoczęłam pracę w szkole w Gnojniku. W tym roku mija od tego momentu 35 lat.

Skąd decyzja, żeby zostać nauczycielką? Było to pani pisane?
– Nie wiem, czy pisane. Jednak jest prawdą, że już w przedszkolu lubiłam zajmować się młodszymi dziećmi i zawsze twierdziłam, że zostanę nauczycielką. Pewnie swój wpływ miało także to, że mój dziadek Wiktor Kubica był nauczycielem najpierw w szkole w Gnojniku, a potem dyrektorem w Ligotce Kameralnej. Tak się złożyło, że wkrótce po zapisaniu mnie do tej placówki przeszedł na emeryturę. W tym roku historia zatoczyła koło. Jako dyrektorka szkoły w Gnojniku zapisałam do pierwszej klasy swoją wnuczkę i stwierdziłam, że czas odejść.

Czego pani uczyła?
– Na Wydziale Pedagogicznym w Ostrawie studiowałam język polski i wychowanie obywatelskie. Jak już to bywa w mniejszych szkołach, uczyłam też różnych innych przedmiotów. Zgodnie z moimi zainteresowaniami przez wiele lat prowadziłam lekcje wychowania fizycznego, ale też historii, języka niemieckiego, a kiedy zaszła taka potrzeba, to nawet biologii i geografii.