Ostatnie dni nie były gorące tylko za sprawą pogody panującej za oknem i rozgrywanego za oceanem piłkarskiego mundialu, potrafiącego rozgrzać atmosferę w domu do białości. Równolegle z mistrzostwami świata w piłce nożnej i pracującą na całego klimatyzacją trwa zacięta walka w najbardziej prestiżowym tenisowym turnieju na świecie – wielkoszlemowym Wimbledonie. Gorąco zrobiło się w polskich domach za sprawą szybkiego odpadnięcia z turnieju Igi Świątek, broniącej tytułu sprzed roku. Gorąco i duszno zarazem.

W tym mundialu z czeskiej strony kompletnie nic nie wypaliło. Wszystko było złe, a podopieczni trenera Miroslava Koubka zasłużenie spakowali w czwartek walizki po przegranej 0:3 z Meksykiem. Odpadł najsłabszy zespół w tych mistrzostwach, bo nawet Haiti w czwartek zdołało strzelić dwie bramki w pojedynku z Marokiem, dodajmy trzymającym w napięciu do ostatnich minut.

Najlepsza pora na oglądanie mundialu w telewizji to 4 rano. Wtedy wstajemy z kogutami jak w „Chłopach” Reymonta i od razu dzień się pięknie wydłuża. Dziś sprawdziłem, jest moc i magia, a Czesi zagrali w dodatku moje ulubione catenaccio. Nudne, ale zjawiskowe. Sarkazm czasami pomaga...

Duże brawa i podziękowania dla Mai Chwalińskiej za piękną bajkę w Paryżu! Polka przegrała wprawdzie w finale French Open w dwóch setach 3:6, 2:6 z Rosjanką Mirrą Andrejewą, ale obecności w finale wielkoszlemowego turnieju już jej nikt nie odbierze. To początek nowej przygody w jej życiu. Dziękuję Maju za kosmiczne emocje!

Prawdopodobnie nikomu nie trzeba tłumaczyć hasła „Nasz klient – nasz pan”. Słowo klient brzmi o wiele dumniej niż chociażby petent – określenie stosowane często w stosunku do osób załatwiających sprawy w urzędach czy sądach. Wystarczy przyjrzeć się łacińskiemu pochodzeniu tego rzeczownika: petent wywodzi się od czasownika petere oznaczającego żądać, prosić. No właśnie – prosić… 

Tej reklamy centrum handlowego nie da się przeoczyć. Wjeżdżając do Republiki Czeskiej mostem granicznym w Boguszowicach dosłownie bije po oczach. W dwójnasób zresztą. Najnowsza reklama skierowana do polskiego odbiorcy informuje: „Skupiono się na torebki”. 

Nie milkną echa sukcesu piłkarzy Karwiny, którzy w środę wieczorem sięgnęli po Puchar MOL, pokonując w finale rozegranym na boisku w Hradcu Kralowej ekipę Jablonca 3:1. Bezpośrednio po zakończeniu meczu trener Jablonca Luboš Kozel zapytał retorycznie dziennikarzy, czy to dobry pomysł, żeby klub uwikłany w aferę korupcyjną reprezentował kraj w europejskich pucharach… Uważam, że te słowa mogły, a nawet miały pozostać w poczekalni. 

Z pewnym wzruszeniem i świadomością historycznej chwili oglądałem niedzielny pożegnalny mecz Roberta Lewandowskiego w FC Barcelona i uroczystość, jaką na koniec zgotowali kapitanowi piłkarskiej reprezentacji Polski klub i kibice. Ładne, miłe, wyjątkowe dla nas, Polaków, ale...

Kiedy na początku grudnia ub. roku w rubryce Pop Art pochyliłem się nad serialem z piłkarskiego środowiska „Štěstíčku naproti” śledzącym aferę korupcyjną w czeskim futbolu z 2004 roku z udziałem sędziów, działaczy piłkarskich i wielu „zaangażowanych w sprawę” piłkarzy, wróciły też moje osobiste wspomnienia. Pamiętam, że jako początkujący dziennikarz z trudem znosiłem tamten smród. Od wtorku czuję podobny niesmak. 

Niesamowite jak bardzo współczesny czytelnik pragnie treści wymykających się spod jakiejkolwiek kontroli. Nie chodzi o brutalny obraz każdej rzeczy będącej obiektem wyobraźni. W gruncie rzeczy mówię o zwykłych potrzebach stymulacji myśli oraz indywidualnych potrzebach każdego z nas... Brzmi zbyt naukowo? Warto więc sięgnąć głębiej. Czy analiza własnych myśli warta jest czasu poświęconego na przeczytanie poniższego tekstu? Sprawdź i przekonaj się sam.

Sytuacja po sobotnim ataku Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran oraz odwetowych atakach Iranu na amerykańskie bazy wojskowe w krajach Bliskiego Wschodu skomplikowała podróże wielu Europejczykom. Ludzie utknęli na lotniskach w różnych krajach azjatyckich, nawet tych niezwiązanych z konfliktem. Także wielu młodych ludzi, dla których podróże po świecie wydają się dziś rzeczą łatwą, musi zmierzyć się z faktem, że zdarzają się sytuacje kryzysowe, które ich przerastają.

Tytuł niedokładnie określa obecny stan umysłu świata. To wyświechtany slogan, który w żaden sposób nie szokuje, nie prowokuje, nikogo nie motywuje do działania. A przecież, chcąc konkretniej określić poziom szaleństwa, powinienem skupić się na stanie emocjonalnym ludzi, na konkretnych postaciach. Posługując się określeniem „świat”, dopuszczam się daleko idącego uogólnienia, a może nawet obrażam Ziemię – Glob, Planetę – na której przyszło nam, ludziom, zamieszkać. Komu więc przypisać tytułowe szaleństwo, by nie wrzucać wszystkiego do jednego worka?