Kiedy na początku grudnia ub. roku w rubryce Pop Art pochyliłem się nad serialem z piłkarskiego środowiska „Štěstíčku naproti” śledzącym aferę korupcyjną w czeskim futbolu z 2004 roku z udziałem sędziów, działaczy piłkarskich i wielu „zaangażowanych w sprawę” piłkarzy, wróciły też moje osobiste wspomnienia. Pamiętam, że jako początkujący dziennikarz z trudem znosiłem tamten smród. Od wtorku czuję podobny niesmak. 

Niesamowite jak bardzo współczesny czytelnik pragnie treści wymykających się spod jakiejkolwiek kontroli. Nie chodzi o brutalny obraz każdej rzeczy będącej obiektem wyobraźni. W gruncie rzeczy mówię o zwykłych potrzebach stymulacji myśli oraz indywidualnych potrzebach każdego z nas... Brzmi zbyt naukowo? Warto więc sięgnąć głębiej. Czy analiza własnych myśli warta jest czasu poświęconego na przeczytanie poniższego tekstu? Sprawdź i przekonaj się sam.

Sytuacja po sobotnim ataku Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran oraz odwetowych atakach Iranu na amerykańskie bazy wojskowe w krajach Bliskiego Wschodu skomplikowała podróże wielu Europejczykom. Ludzie utknęli na lotniskach w różnych krajach azjatyckich, nawet tych niezwiązanych z konfliktem. Także wielu młodych ludzi, dla których podróże po świecie wydają się dziś rzeczą łatwą, musi zmierzyć się z faktem, że zdarzają się sytuacje kryzysowe, które ich przerastają.

Tytuł niedokładnie określa obecny stan umysłu świata. To wyświechtany slogan, który w żaden sposób nie szokuje, nie prowokuje, nikogo nie motywuje do działania. A przecież, chcąc konkretniej określić poziom szaleństwa, powinienem skupić się na stanie emocjonalnym ludzi, na konkretnych postaciach. Posługując się określeniem „świat”, dopuszczam się daleko idącego uogólnienia, a może nawet obrażam Ziemię – Glob, Planetę – na której przyszło nam, ludziom, zamieszkać. Komu więc przypisać tytułowe szaleństwo, by nie wrzucać wszystkiego do jednego worka?

Rok 2026 szalenie potrzebuje prawdziwych bohaterów. Wydarzenia z ostatnich dni i tygodni aż się proszą, żeby poddać je rzetelnej, pozbawionej emocji analizie. A kto, jak nie… James Bond powinien się w to bawić? 

Która dywizja pancerna walczyła pod Grunwaldem? – zapytał niemiecki profesor swojego polskiego kolegi, gdy ten napomknął o zbliżającej się rekonstrukcji bitwy z 15 lipca. Kiedy usłyszał, że chodzi o 1410 rok, a nie – jak sądził – o okres II wojny światowej, złapał się za głowę. – Naprawdę obchodzicie tak odległe rocznice?

Spowszedniały nam informacje o kolejnych działaniach wojennych, wzajemnych oskarżeniach polityków, bałwochwalczych przemowach, pseudorozmowach pokojowych i planach na następne podboje sąsiednich państw. Znieczuliliśmy się. Czasami łapię się na tym, że chciałbym ograniczyć albo całkiem wyłączyć dostęp do świata. Czy można nacisnąć przycisk „pauza”? Mam wrażenie, że przywódcy stojący na czele tak zwanych mocarstw biorą udział w globalnym teleturnieju pod tytułem „Silniejszy bierze wszystko”.

Jest taki dowcip Aloszy Awdiejewa, w którym spotyka się dwóch kolegów. – Co mam kupić żonie na urodziny? – pyta jeden. – Kup jej książkę – radzi drugi. Jakiś czas później spotykają się i pierwszy opowiada: – Kupiłem żonie książkę, jak radziłeś. Potem ona kupiła książkę mnie. Potem ja jej kolejną, ona mi kolejną itd. I tak ta spirala nienawiści się nakręca…

Prawdziwych mężczyzn poznaje się nie po tym, jak zaczynają, ale jak kończą. Ta maksyma, podniesiona kiedyś przez Leszka Millera, sprawdza się również w sporcie, gdzie granica między sukcesem a porażką jest bardzo cienka. 

Zosiu, nie ma takiego słowa, jak „rbywa”! – powtarzam 11-letniej córce po raz czwarty, a ona po raz czwarty pokazuje mi ekran smartfona, gdzie sztuczna inteligencja (AI) oznajmiła, że słowo „rbywa” istnieje i – co więcej – jest dopuszczone w polskiej wersji gry Scrabble.