Jestem autorem felietonów; gdyby je policzyć, to zebrałoby się ich pewnie przez ponad ćwierć wieku całkiem sporo. Ale jestem także – i to już dobrze od ponad pół wieku – wielbicielem lektury felietonowych rubryk, tekstów z pogranicza dziennikarstwa i literatury.

Niekiedy nachodzi mnie ochota, by zobaczyć film, którego sceneria choć trochę przypomina pogodę za oknem. I z tego właśnie powodu listopad zdaje mi się dobrą porą na oglądanie „Imienia róży” J.J. Annauda. 

Nie milkną echa wyborów prezydenckich w USA. Ciągle jeszcze słychać szlochy z jednej strony, okrzyki satysfakcji – z drugiej. Ale ja dzisiaj nie o wyniku wyścigu do Białego Domu. Nie będzie także o wiewiórce, która ponoć miała przesądzić o wyniku prezydenckich kampanii.

„Czy we współczesnym zabieganym i zdigitalizowanym świecie jest jeszcze miejsce na dziennikarstwo ze znakiem jakości?” – zastanawiano się na niedawnym VII Światowym Forum Mediów Polonijnych. No cóż, tytuł tego felietonu wygląda na neologizm, ale nie pochodzi ze świata turpistycznej poezji.

Czas upływa i coś się dzieje z ludzką pamięcią. I nie idzie tylko o pojedynczych osobników, których z wiekiem dopada demencja. Ci skądinąd, przy pewnej dozie inteligencji i bogatym słownictwie, nie tylko mogą swoją dolegliwość ukrywać, ale po jakimś czasie – z pomocą bliźnich czy technologii informatycznych – mogą pamięć w jakiejś konkretnej kwestii odzyskać. 

Kiedy dzisiaj słyszymy – „o czasy, o obyczaje”, albo „o tempora, o mores”, to warto wiedzieć, że ktoś odwołuje się, świadomie czy nie, do Cycerona. Ale po kolei…

Małymi krokami zbliża się rocznica październikowej rewolucji. A rocznice to dobry czas na refleksję. Przed paru miesiącami opublikowano wznowienie pierwszej powieści Szczepana Twardocha „Sternberg”. A w nim moje posłowie zatytułowane: „Stary świat i rewolucja – ćwiczenie z wyobraźni”. Wreszcie rewolta październikowa nie była oczywiście pierwszym rewolucyjnym przewrotem.  Przed nią była – przede wszystkim – Wielka Rewolucja Francuska, do której tyle odniesień dało się zauważyć w czasie uroczystości otwarcia niedawnych Igrzysk Olimpijskich w Paryżu; bo przecież w grę wchodziła nie tylko nieszczęsna królowa, Maria Antonina, paradująca ze ściętą głową. 

Jestem przekonany, że gdybym żył w Barcelonie, byłbym zaprzysięgłym kibicem klubu FC Barcelona. Nic w tym dziwnego czy ekstrawaganckiego. Wreszcie: tyle tryumfów – bo i mistrzostwa Hiszpanii, i Puchary Króla, i zwycięstwa w pucharach Europy, klubowe mistrzostwa świata...

Ja nie jestem taki głupi, tylko jestem w głupiej sytuacji – czy to nie Gombrowiczowska uwaga? Sam Gombrowicz zresztą uwielbiał stawiać ludzi w głupich sytuacjach, ta nieprzyjemna praktyka była dla niego czymś w rodzaju próby, z której zresztą nie tak wielu wychodziło obronną ręką. A nawet – wychodziło jako tako.

Interpunkcja ma znaczenie. „Zagraj to jeszcze raz, Sam” to fraza z pewnego klasycznego filmu, a jednocześnie to tytuł dzieła Woody’ego Allena, które było tej filmowej klasyki parodią. Jak widać w obu przypadkach, nie sugeruje (stąd przecinek i wielka litera), by zagrać coś jeszcze raz – tyle że samemu.

Może to zabrzmieć nieco paradoksalnie, ale naprawdę trudno mi orzec, czy posiadanie stylu jest dzisiaj – w czasach dyktatury mody – jakoś specjalnie cenione. Czy, nieodłącznego w przypadku stylu, charakteru, nie wypiera dzisiaj niezwykle skutecznie – charakteryzacja. 

Trzeźwości? Istnieje długa i literacko uświęcona tradycja łącząca kondycję artysty z piciem alkoholu. Rzeczywiście, niekiedy (i – dodajmy od razu – tylko niektórzy) artyści alkohol piją, a nawet, zdarza się wcale nie tak rzadko, że piją go o wiele za dużo.

Tytuł tego felietonu przypominać komuś może pozycję z egzotycznego menu. Ale – nie. To tylko moja subiektywna recenzja z zakończonych niedawno finałów Mistrzostw Europy w piłce nożnej. Spokojnie. Felieton ten piszę, kiedy emocje związane z tą imprezą już opadły.

Zbliża się 14 lipca, czyli okrągła (no, prawie okrągła) rocznica zburzenia Bastylii, we Francji – święto narodowe. Ale 14 lipca to także Dzień Łapania za Pupę. Jak widać sprawy poważne mogą łączyć się – przynajmniej od święta – ze sprawami z... całkiem innymi sprawami.