Ktoś powie, że przecież Słowacy też opływali w tatuaże... Tak, to prawda, ale przynajmniej wygrali. Śledząc potyczkę dwóch zaprzyjaźnionych narodów, przy czym z 90 minut trzy czwarte były istnymi katuszami, próbowałem przeczytać i doszukać się głębszego sensu w tym, co mówiły do świata tatuaże polskich piłkarzy. Nie mam wprawdzie starego sprzętu kineskopowego, ale też nowoczesnej plazmy 4K, żeby dokładnie obejrzeć te dzieła sztuki na umięśnionych ciałach Polaków. Może wtedy bym się dowiedział, dlaczego od wielu lat na każdej większej piłkarskiej imprezie zawodzą, wyglądając jakby na co dzień kopali futbolówkę na boiskach ligi okręgowej, a nie w najlepszych klubach świata. Po raz kolejny okazało się, że w piłce nożnej (właściwie wszystkich zespołowych dyscyplinach) do sukcesu nie wystarczy zlepek indywidualności – ba, nawet najbardziej bramkostrzelny piłkarz świat. Musi być drużyna. Prawda jest oczywista: „Z pustego i... Lewandowski nie naleje”.

P0 inauguracyjnym spotkaniu w sieci zawrzało. Muniek Staszczyk, lider zespołu T.Love, który pewnie ma dużo większy talent do pisania piosenek, niż kopania futbolówki, napisał, że ma już dość patrzenia na, cytuję, „tych nieudaczników, frajerów zarabiających tyle kasy i tych idiotów trenerów”. Pojawiły się komentarze w stylu „Mecz otwarcia, mecz o wszystko, mecz o honor”. Ktoś przywołał inne ulubione hasło kibiców: „Już za cztery lata Polska będzie mistrzem świata”. Zapomniał tylko dodać, że za cztery lata, ale chyba od EURO 2040.

Kibice polskiej reprezentacji mogą tylko dziękować losowi, że pierwszy mecz kadry odbył się w poniedziałek. Bo gdybyśmy zagrali na przykład od razu w piątek, temperatura mistrzostw spadłaby tak naprawdę w momencie, kiedy piłkarska karuzela dopiero zaczęła się kręcić.