Wielkanoc jest dla katolików największym świętem w roku liturgicznym, dla ewangelików najważniejszy był Wielki Piątek, lecz  również oni uważają niedzielę zmartwychwstania za wielkie święto.

W mocno zlaicyzowanych Czechach większość osób utożsamia te święta z Poniedziałkiem Wielkanocnym i śmigusem-dyngusem. Niedziela Wielkanocna nie jest dniem ustawowo wolnym i w powszechnym mniemaniu w ogóle nie jest świętem. Osoby, które tego dnia pracują, nie otrzymują stuprocentowego dodatku. Sklepy zamknięte są tylko w poniedziałek. Z drugiej strony dniem wolnym od pracy jest w Czechach od 2016 roku Wielki Piątek.

W Polsce Niedziela Wielkanocna jest ustawowym dniem wolnym od pracy z wszystkimi tego konsekwencjami. A jak jest u innych sąsiadów Republiki Czeskiej?

Na Słowacji i w Niemczech jest tak jak w Czechach (dni ustawowo wolne to Wielki Piątek i Poniedziałek Wielkanocny). Tylko w niemieckim kraju związkowym Brandenburgia oficjalnym świętem jest także Niedziela Wielkanocna.  Jest ona świętem także w Hesji, lecz tam za święta uważane są wszystkie niedziele.

W Austrii wolny jest tylko Poniedziałek Wielkanocny. Za to austriaccy uczniowie mają powód do radości – ferie wielkanocne trwały tam od poniedziałku 30 marca do świąt.

W Czechach „ferie” są tyko jednodniowe, przypadły na Zielony Czwartek, jednak w połączeniu z dniami świątecznymi i weekendem dają dzieciom i młodzieży 5 wolnych dni. Również w Polsce uczniowie w Zielony Czwartek i Wielki Piątek nie poszli do szkoły. Słowackie dzieci mają przerwę świąteczną od czwartku do wtorku po Wielkanocy.

Najdłuższe ferie w okresie okołowielkanocnym mają mali Niemcy – w zależności od kraju związkowego i terminu trwają one od 1 do 2 tygodni i przypadają na okres od 23 marca do 17 kwietnia.