Na parapetach w sali stały w równym rzędzie domki z ogródkami. Wydaje wam się to niemożliwe? Oczywiście nie o prawdziwe domy chodziło, lecz o wycięte z kartonu i pokolorowane. Każdy z nich miał do siebie przyklejone pudełko – ogródek. Dzieci napełniały je ziemią i siały zboże. Sadziły także pomidory do doniczek, siały groszek, szczypiorek, rzeżuchę.

Przy innym stoliku przedszkolaki sypały do doniczek ziarna ciecierzycy, a do niej wtykały kolorowe kwiatki z pianki. Bardzo ładnie i wiosennie to wyglądało. Do innego dużego pojemnika panie wsypały grubą warstwę zabarwionego na zielono ryżu (niby to trawy), a dzieci za pomocą cedzaków wyciągały ukryte w „trawie” plastikowe żabki. W jeszcze innym naczyniu był ryż brązowy, przypominający glebę. Z niego dzieci wyciągały drewnianymi szczypcami marchewki. Później przy stolikach napuszczały tuszem naklejone na kartki kwiaty wykonane z tamponów do demakijażu.
   
Skąd te fajne pomysły pań nauczycielek? Dlaczego akurat takie zajęcia? Renata Baron, dyrektorka przedszkola, przyznała, że inspirację czerpie często z grup w mediach społecznościowych, w których przedszkolanki, zwykle z Polski, dzielą się kreatywnymi pomysłami.

– Poprzez takie zabawy sensoryczne, bardzo dzisiaj popularne, dzieci ćwiczą motorykę małą. Niektóre dzieci mają z tym dość duże problemy, dlatego chcemy, aby rozwijały zręczność i umiejętności manualne poprzez takie zajęcia z wykorzystaniem naturalnych materiałów – wyjaśniła. Dodała, że przedszkole rozwija także w dzieciach poczucie tożsamości regionalnej. Dzieci mają stroje góralskie, brały udział w cyklu zajęć związanych z folklorem i tradycyjnym rzemiosłem. Odwiedziły m.in. miejscowego rzeźbiarza ludowego Pawła Kufę, do przedszkola zawitała kapela góralska „Lipka”.

Po zajęciach w sali dzieci poszły z paniami nad Oszetnicę, aby utopić w rzeczce symbol złej zimy – Marzannę. Prócz niej niosły także goiczek – ustrojone wstęgami drzewko, symbolizujące rozpoczynającą się wiosnę.

Marzanna trochę opornie płynęła w płytkiej rzeczce, hamowały ją kamienie i korzenie, dlatego dzieci i panie popychały kukłę patykami i biegły wzdłuż brzegu, śledząc, jak płynie.

Okazało się, że spośród wszystkich wtorkowych zajęć właśnie topienie Marzanny najbardziej spodobało się dzieciom. Potwierdziła to i Dorotka Teofil niosąca goiczek, i Kubuś Cieslar. – Podobało mi się, że razem z Dawidem mogliśmy nieść Marzannę. Ale była trochę ciężka – przyznał chłopiec, z podekscytowaniem śledzący z brzegu kukłę unoszoną nurtem rzeczki.

Dzieci wracały do przedszkola z piosenką o wiośnie na ustach.