Bardzo lubimy tę grę. To świetna zabawa językiem polskim. Tworzenie wyrazów na podstawie wylosowanych siedmiu literek jest rozrywką, którą – ku mojej uciesze – córka często sama proponuje. Grywamy więc we dwójkę, rywalizując rzecz jasna, które z nas uzbiera więcej punktów. Ale podczas ostatniej gry zauważyłem niebezpieczną tendencję. Córka po ułożeniu kilku ciekawych wyrazów („okop”, „bór”, „srać”, „wiata”, „zwija”) uparła się dodać literkę „r” do słowa „bywa”, bo… AI w smartfonie zapewniła ją, że to poprawny wyraz. Na nic zdały się tłumaczenia, że owszem, są słowa „ubywa”, „zbywa”, „nabywa”, „bywać” ale słowo „rbywa” po prostu nie istnieje. Wobec upartej i nieprzejednanej postawy 11-latki sięgnąłem po broń ostateczną – Słownik Języka Polskiego (w smartfonie, a jakże), który ostatecznie rozwiał wątpliwości. Dla asekuracji pokazałem jeszcze rezultat w Oficjalnym Słowniku Polskiego Scrabblisty. No, nie ma wyrazu „rbywa”.

Sztuczna inteligencja poczyna sobie coraz swawolniej, głównie w naszych telefonach. Zanim w wyszukiwarce pojawiają się oczekiwane przez nas wyniki, AI często wyświetla własny przegląd odpowiedzi na podstawie dostępnych w sieci danych. Skrzętnie i niestety najczęściej bezkrytycznie korzystają z takiej opcji najmłodsi użytkownicy smartfonów, dla których wyświetlona odpowiedź jest właściwa i prawdziwa. A przecież nawet korzystając z ChatGPT małym druczkiem widnieje, że „ChatGPT może popełniać błędy.” Najmłodsi o tym najczęściej nie wiedzą, a starsi użytkownicy nieraz łapią się na to, biorąc za pewnik wyświetlone przez AI informacje.

Dobrze wiem, że od tego nie ma odwrotu. Ta technologia zajmuje i będzie zajmowała coraz więcej miejsca w życiu człowieka. W wielu sferach pomaga, ułatwia, usprawnia, ale w równie wielu ogłupia, uwstecznia, rozleniwia. Jeśli mogę zrobić jakąś niewielką choćby rzecz, to porozmawiać na ten temat z córką. Na przykład grając w Scrabble.