Spotkanie Klubu Propozycji w czeskocieszyńskiej „Dziupli” przyciągnęło sporo osób – tych, którzy znali osobiście Wilhelma Przeczka, jak i tych, dla których temat spotkania był okazją do bliższego poznania poety i jego twórczości. Można było zanurzyć się w niej słuchając wierszy Wilhelma Przeczka, które czytał Karol Suszka (zabrzmiały m.in. „Etiuda karwińska”, „Kozubowa”, „Kości pradziadów”, „Karwiński rynek”). Całości dopełniały rekwizyty – maszyna do pisania, tomiki wierszy oraz prezentowane na ekranie znane i mniej znane zdjęcia Wilhelma Przeczka.

– Nieczęsto spotykam ludzi, którzy na pierwszy rzut oka wydają się niepozorni, skryci, cisi, a zawierają w sobie bardzo wiele głębokich myśli i są – tym właściwym słowem jest – artystami. Takim był Wilhelm Przeczek – stwierdziła dr Jana Raclavská przyznając, że tylko raz miała możliwość porozmawiać z poetą. Do dziś nosi w sobie wrażenie, jakie odniosła po tym spotkaniu, że był on nieco zamknięty i milczący.

– Dlaczego był w sobie zamknięty? Bo był pisarzem, który przez długi okres czasu pisał do szuflady – odpowiedziała na to spostrzeżenie Lucyna Przeczek-Waszkowa, córka pisarza. – Miał zakaz publikowania zarówno na terenie ówczesnej Czechosłowacji, jak i Polski. Czyli wszystkie wiersze, które tworzył, pisał ze świadomością, że nie może ich opublikować. I to był faktycznie bardzo trudny okres dla niego – wyznała.

Przypomniała, że jej ojciec podobnie jak Władysław Sikora i Łada Krumniklowa stracili pracę za publikowanie wierszy przeciwnych w swojej wymowie agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację.

W opowieści o Wilhelmie Przeczku prowadzonej w płynny i wciągający sposób przez Janę Raclavską, córka poety m.in. przybliżyła dzieciństwo swojego ojca wskazując, że wszystko rozpoczęło się w Karwinie, gdzie ojciec przyszłego twórcy był górnikiem, podobnie jak dwaj bracia Wilhelma, który postanowił złamać rodzinną tradycję i zostać nauczycielem. 

– Wspomnienia z dzieciństwa zawsze kojarzą się z Karwiną i jest to częsty temat u Przeczka – zauważyła Jana Raclavská. Dowodem był przeczytany przez Karola Suszkę wiersz „Karwina”, w którym można zauważyć typową dla poety zabawę słowną („Z jakich win spowiada mnie kara? Kar winy”). – Odkrywanie ukrytych sensów czy odkrywanie nowych sensów towarzyszy Przeczkowi od samego początku do końca jego twórczości – zauważyła Jana Raclavská.

Lucyna Przeczek-Waszkowa dzieląc się wspomnieniami o ojcu przyznała, że niezwykle interesował go teatr amatorski. Gdy tylko skończył szkołę pedagogiczną w Orłowej, zaraz w pierwszym miejscu pracy założył mały teatrzyk z prawdziwego zdarzenia. 

– Gdziekolwiek potem uczył – czy w Bystrzycy, czy w Jabłonkowie, wszędzie zakładał grupy, które grały różne przedstawienia – od „Moralności pani Dulskiej” po wszystkie inne. I starał się w to wciągnąć ludzi. To był faktycznie społecznik całą duszą. Wraz z bratem nie widywaliśmy za bardzo ojca w domu, bo jak nie było jakiegoś zebrania, to było sympozjum albo wyjazd, albo jakieś inne spotkanie. Bardzo dużo energii poświęcał społecznej działalności, która zajmowała mu dużo czasu – zaznaczyła córka poety.

Ale gdy Wilhelm Przeczek miał już możliwość bycia w domu, to uwielbiał grać w szachy, przy których wraz z synem spędzał wiele godzin.

– Razem z mamą nie mogłyśmy się doczekać, kiedy oni skończą te swoje partie – uśmiechała się Lucyna Przeczek-Waszkowa. Wyznała także, że od rana budził ją w domu stukot palców ojca o klawiaturę maszyny do pisania, otwarte szeroko okno i dym z papierosów. A kiedy milkła maszyna do pisania, wówczas w domu rozlegała się muzyka i głos Marka Grechuty.