Niektóre filmy potrzebują czasu, aby przedostać się do naszej przestrzeni wyobraźni. Stawiania pochopnych ocen bezpośrednio po opuszczeniu sali kinowej w takich sytuacjach lepiej unikać. Tak miałem od zawsze z obrazami mojego ulubionego reżysera, Christophera Nolana – postaci nietuzinkowej, co w architekturze Hollywoodu jest zjawiskiem coraz rzadszym.

Dla największych fanów Nolan jest wizjonerem kina na równi z Federico Fellinim czy Francisem Fordem Coppolą. Ja z kolei określeniem „wizjoner” wolę posługiwać się bardziej ostrożnie, dodając jednym tchem, że w zasadzie żaden z jego obrazów nigdy mnie nie rozczarował. Nawet najbardziej chaotyczny „Tenet”, którego faktyczne przesłanie zrozumiałem dopiero za trzecim podejściem, dziś z odstępem czasu traktuję jako arcydzieło z gatunku psychologicznego thrillera szpiegowskiego.

Nad najnowszym dziełem Nolana, wyczekiwaną z zapartych tchem przez cały filmowy świat „Odyseją”, pochylam się w poniższej recenzji dopiero po dwóch tygodniach od seansu w kinie, z przekonaniem, że tylko z dystansu można oddać pełnię emocji