Prawie od samego początku bywam na „Gorolu”, widziałem i spłoszone konie w „Ameryce”, obserwowałem Michoła, Jurę, Macieja, ale tak znakomitego naszego programu, jakim był „Za chlebem”, nie pamiętam. Pomysłowa koncepcja i dramaturgia, świetni narratorzy-aktorzy, pokazanie dokumentów nie na zasadzie przerywników, ale jako pełnowartościowych elementów całości, potęgujących emocje widowiska. No i włączenie do niego, choć tylko luźno, dwóch kapel – południowomorawskiej P. Mički i szariskiej z okolic Raslavic Stana Baláža. Ta druga grała, bawiła, tańczyła tak, że dech zapierało. Brawura. W dodatku prymista był nie tylko wirtuozem, ale także przewodnikiem po swoim regionie, narratorem, wszystkim. To, że się to wszystko udało zrobić Ch. Heczce, napisać scenariusz, wyszperać dokumenty, ściągnąć kapele, wybrać wykonawców, zasługuje na wielki szacunek. Tu tylko drobna uwaga: „Kiejsi żeś mie widzioł przez dziewióntóm ścianym” jest pieśniczką smutno-miłosną, wykonywaną zazwyczaj, co wynika z jej charakteru, nie w dwutakcie, ale wolno, beztaktowo, wolnometrycznie. Jednak to nie koniec piątkowych niespodzianek. Zagrała bowiem dziecięca kapela skrzypcowa spod Ochodzitej. Nie wiem, ilu ich było. W każdym razie pełna scena gorolskiej muzyki, wykonanej z uśmiechem i z potrzeby serca. Nigdy nie zaginie w Beskidach śpiywani.

W piątek i sobotę było widać, że młodzi zabrali się do roboty z przemyślaną wizją. Jak już jesteśmy przy młodych, spójrzmy na dwoje goroli, prowadzących ten piątkowy spektakl – Karo