Określanie go „legendą Barcelony” jest – w mojej opinii – nietrafione i krzywdzące dla pewnego Argentyńczyka, prawdziwej Legendy Barcy, który przez lata ciągnął kataloński klub, który był absolutnym zjawiskiem, który wygrał z Barceloną cztery Ligi Mistrzów (Lewandowski żadnej), dziesięć mistrzostw Hiszpanii (Lewandowski trzy), śrubował kolejne rekordy strzelonych goli i cieszył kibiców magią futbolowej maestrii. I choć Leo Messi spędził w Barcelonie aż 21 lat (!), z czego 17 sezonów w pierwszym zespole – od 2004 do 2021 roku (4 sezony Lewandowskiego to przy tym moment), nie miał ani meczu pożegnalnego, ani możliwości przemowy na Camp Nou, jak w niedzielny wieczór Robert Lewandowski.

„Lewy” przyszedł do Barcelony jako najemnik o statusie piłkarskiej gwiazdy szukając kolejnego sportowego wyzwania w karierze, miejsca w historii (został pierwszym Polakiem w FC Barcelona) i niezłych pieniędzy (jego roczna pensja według francuskiego dziennika „L'Equipe” to 20,76 mln euro). Jasne, trzeba pamiętać, że do miotanej kłopotami sportowymi i administracyjnymi Barcy, nie chciał wtedy iść żaden zawodnik z najwyżej półki, a „Lewy” był pewny tego ruchu.

Jako kibic Barcelony byłem przeciwny. Nie wierzyłem w ten projekt. Ale już po pierwszym sezonie odszczekałem to – Polak poprowadził Barcę do mistrzostwa Hiszpanii sięgając po koronę króla strzelców. Czyli bardzo dobrze wykonał swoją pracę. I tyle. Teraz uznał, że czas zmienić pracodawcę. Legendą byłby w Bayernie, gdyby został w Monachium. Pobity rekord Gerda Müllera i kolejne najpewniej tytuły mistrza Niemiec zbudowałyby mu pomnik w Monachium.

Z szacunkiem i dużym uznaniem dla jego osiągnięć, dziękując za każdego gola strzelonego dla Barcy, za chwile radości i dumy, za jego profesjonalne podejście do futbolu, którym zarażał młodszych kolegów w barcelońskiej szatni – Robert Lewandowski legendą Barcelony? Nie żartujmy sobie z poważnych spraw.
Visca el Barça! Visca Catalunya!