Upływający czas wyznaczały zaś święta kościelne i dni świętych patronów, którzy „czuwali” nad tym, by wszystko działo się w swoim czasie. I tak na Macieja (24 lutego) były pierwsze siewy, na Stanisława (7 maja) sadziło się fasole, a w połowie maja trzeba było uważać na zimnych ogrodników – Pankracego, Serwacego i Bonifacego.

Niedawno, kiedy powiedziałam przed znajomym, że wieczorem będę sadzić ziemniaki, skwitował to ze śmiechem, że on przestał się już w to bawić. Wiele osób tak reaguje, uważając za o wiele sprytniejsze rozwiązanie założenie trawnika tam, gdzie był kiedyś zagon. Nie mam nic przeciwko temu – „Wolnoć, Tomku, w swoim domku”. Niekiedy tylko się zastanawiam, czy rzeczywiście jedyną miarą zachowywania spuścizny naszch przodków jest posiadanie kompletnego stroju cieszyńskiego, znajomość dwóch tuzinów śląskich „pieśniczek” oraz kroków trojoka i chodzonego. I czy – mimo że to wszystko jest piękne i cenne – nie powinniśmy czasami zastanowić się nad tym, czy nasi przodkowie nie próbowali nam przekazać jeszcze innych wartości. Jak choćby umiłowania ziemi i tego wszystkiego, co można z niej „wyczarować”.