– Z perspektywy czasu może nie tak trudno, choć początkowo rzeczywiście okoliczności nie sprzyjały mi za bardzo. Kiedy kończyłam szkołę podstawową, jedyna szkoła średnia, która kształciła przyszłych bibliotekarzy, znajdowała się w Brnie. Mając 14 lat, nie miałam dość odwagi, żeby opuścić dom rodzinny i zamieszkać w obcym mieście. Poszłam więc do gimnazjum z myślą, że sprawy jakoś się ułożą. Miałam jednak świadomość, że w panującej wówczas sytuacji politycznej dla mnie, katoliczki, niektóre kierunki studiów są nieosiągalne. Nadszedł jednak 1989 rok i nagle wszystko się zmieniło. Zaczęły otwierać się nowe możliwości, a wśród nich na Wydziale Filozoficzno-Przyrodniczym Uniwersytetu Śląskiego w Opawie kierunek literatury czeskiej, jej dokumentowania i twórczego zastosowania, którego zadaniem było przygotowanie absolwentów do pracy w bibliotekach, ale też do pracy literackiej, redakcyjnej czy wydawniczej. W Opawie zrobiłam więc licencjat.

I mogła pani rozpocząć pracę w bibliotece?
– Tak. Przez rok pracowałam w bibliotece w Hawierzowie, po czym postanowiłam spełnić swoje drugie młodzieńcze marzenie. Zdobyć dyplom na Uniwersytecie Karola w Pradze. Razem z koleżanką zgłosiłyśmy się na dwuletnie magisterskie studia informacyjne do Pragi. W tym czasie dwustopniowy system studiów był dopiero w powijakach i wcale nie miałyśmy pewności, czy nasze studia licencjackie zostaną zaliczone. Ostatecznie okazało się, że tak. Ten pomysł był o tyle szalony, że chodziło o studia w systemie dziennym, a ja w tak zwanym międzyczasie wyszłam za mąż. Ponieważ jednak mój mąż w tym czasie dużo podróżował służbowo, przenieśliśmy się do Czech Południowych, skąd ja wyjeżdżałam do Pragi, a on w delegacje.
<