– Początek czeskiego osadnictwa w Banacie sięga do 1823 roku. Czesi wyruszyli wtedy do miejsc, gdzie monarchia austriacka graniczyła z wrogą rzeszą osmańską. Osadnicy karczowali puszcze, zakładali pola i wsie, częściowo pełnili także zadania pograniczników. W Banacie czekały na nich bardzo trudne warunki, sama podróż wozami z Czech do Banatu trwała trzy miesiące. Upłynęły dziesiątki lat, zanim zbudowali nie tylko domy, ale i szkoły, kościoły, urzędy. Dzisiaj w Banacie jest siedem czeskich wsi – sześć w Rumunii, jedna w sąsiedniej Serbii. Wśród osadników byli ludzie z Czech środkowych, południowych i zachodnich, dlatego kultura ludowa, którą do dziś pielęgnują, jest kulturą czeską z tamtych regionów. Zachowali swoje tradycje częściowo dzięki położeniu w górach, życiu w izolacji. Czesi przez długie lata żenili się tylko z Czeszkami, nie zawierali małżeństw z Rumunami i odwrotnie. Czeska ludność była w większości katolicka, Rumuni byli prawosławni. Dopiero w ostatnich czasach to się zmienia i częściej zdarzają się czesko-rumuńskie związki. Nie ma zresztą innego wyjścia, ponieważ dziś czeska społeczność liczy ok. 1,5 tysiąca osób.